رمز عبور را فراموش کرده ام
سرآمد فضيلتها، دانش است؛ نقطه پايان فضيلتها دانش است. امام على علیه‏السلام
کلاسهای کنکور طلایه داران دانش رشته برق در مشهد
پرسش و پاسخ طلایه داران دانش
images (1)

رادیو FM را «ادوین هوارد آرمسترانگ» اختراع كرد. اما سال ها طول كشید تا این باند رادیویی به صورت گسترده مورد استفاده قرار گیرد و ردیفی از اعداد نشان گر موج را در گیرنده های كوچك خانگی به خود اختصاص دهد. خود آرمسترانگ نیز زندگی حرفه ای پر فراز و نشیبی را گذراند و برای به كرسی نشاندن حرف خود زحمات بسیار كشید و صدمات فراوان دید. ماجرای او و رادیوFM، شباهت عجیبی به داستان نیكولا تسلا و اختراع خود رادیو دارد. ادوین آرمسترانگ در ۱۸ دسامبر ۱۸۹۰ در شهر نیویورك به دنیا آمد و مدرك لیسانس خود را در رشته مهندسی برق از دانشگاه كلمبیا دریافت كرد. نبوغ او در زمینه دانش الكترونیك كه با آینده بینی خاصی تلفیق شده بود، دیدگاهی بسیار فراتر از زمانه زندگی اش به او داده بود. آرمسترانگ جز رادیو FM، اختراعات دیگری نیز داشت، به گونه ای كه امروزه او را پدربزرگ رادار و نیای ارتباطات ماهواره ای می دانند. زمانی كه او دانشجوی سال سوم دانشگاه كلمبیا بود، «مدار باز تولیدگر» (Regenerative circuit)را اختراع كرد و در سال ۱۹۱۴ به ثبت رساند، در ۱۹۱۸ نوعی گیرنده موسوم به Super Heterodyneو در ۱۹۲۲ نیز «مدار ابربازتولیدگر» (Super regenerative circuit) را به ثبت رساند. اما بسیاری از اختراعات او بعدها مورد ادعای دیگرانی قرار گرفت كه در دادگاه ها رأی را به نفع خود تغییر دادند و امتیاز اختراعات او را به نام خود به ثبت رساندند. بین سال های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ آرمسترانگ درگیر نبرد برای ثبت حق اختراعات خود بود: از یك سو با شركت رادیوی آمریكا (RCA) و شركت وستینگهاوس، و از سوی دیگر با لی دو فارست (مخترع لامپ خلاء سه قطبی) و شركت AT&T.دعواهای دادگاهی بر سر این امتیازها كه ۱۲ سال ادامه داشت، طولانی ترین مرافعه حقوقی در آمریكا تا آن زمان بود. دادگاه عالی آمریكا حق ثبت مدار بازتولیدگر را در سال ۱۹۱۶ به دو فارست داد كه او هم آن را به شركت AT&T فروخت. امروز اما این عمل دادگاه را ناشی از ناآگاهی اعضای آن از حقایق فنی می دانند. اما در همان هنگام كه این دادگاه در جریان بود، آرمسترانگ دیگر اختراع مهم خود را كه همان رادیو FM باشد به سرانجام رساند. این اختراع در سال ۱۹۳۳ ثبت شد. گیرنده های رادیویی FM بر خلاف گیرنده های AM (كه حكمران آن روزها بودند)، صدایی بسیار صاف و واضح و عاری از پارازیت داشتند. برای اثبات كارایی و كیفیت رادیو FM، آرمسترانگ اتحاد موفقیت آمیزی با FCC (كمیته ارتباطات فدرال، مسئول تخصیص باندهای رادیویی در آمریكا) داشت و آن را واداشت تا یك باند رادیویی FM را بین ردیف های ۴۲ تا ۴۹ مگاهرتز، به آن اختصاص دهد. در اوایل دهه ،۱۹۴۰ كوتاه زمانی پیش از جنگ جهانی دوم و در میانه آن، آرمسترانگ چند ایستگاه رادیویی FM پرتوان را در ایالت های نیوانگلند مستقر كرد كه به «شبكه یانكی» موسوم شد. آرمسترانگ سفری را برای اثبات این موضوع به آمریكایی ها كه FM خیلی بهتر از AM است، آغاز كرد و امیدوار بود كه از فروش هر دستگاه رادیو با فناوری FM، حق امتیاز خود را بگیرد.اما در ژوئن ،۱۹۴۵ شركت رادیوی آمریكا برای اختصاص فركانس های الكترومغناطیسی به صنعت نو پای تلویزیون (كه خود متولی آن بود)، FCC را حسابی تحت فشار قرار داده بود. دیوید سرنف (مدیر كلRCA) در نهایت توانست FCC را وادارد تا طیف رادیو FM را از ۴۲ تا ۴۹ مگاهرتز به ۸۸ تا ۱۰۸ مگاهرتز (همان كه امروزه هست) منتقل كند و گستره فركانس های ۴۰ مگاهرتزی را برای تلویزیون (كه برای پخش صدای خود به باند FM نیاز داشت) خالی كند. در نتیجه این كار، همه گیرنده های رادیویی FM آرمسترانگ یك شبه بی مصرف شدند در حالی كه جایگاه قوی رادیو AM شركت رادیوی آمریكا، قوی تر از قبل شد. شبكه رادیویی آرمسترانگ به این ترتیب در برابر انتقال به فركانس های بالاتر نتوانست دوام بیاورد. اغلب متخصصان امروزه بر این عقیده اند كه این تصمیمFCC، بهره برداری از فناوری FM را چندین دهه عقب انداخت. علاوه بر این، RCA در نهایت با ادعای حق ثبت فناوری FM به نام خود، در دادگاه برنده شد و آرمسترانگ دیگر نتوانست از رادیوهای FM و دستگاه های تلویزیون كه در آمریكا فروخته می شد حق امتیاز بگیرد. نابود شدن «شبكه یانكی» و دعوا بر سر حق امتیاز، آرمسترانگ را بی پول كرد و روان او را فرو پاشاند. در این شرایط، آرمسترانگ در ۳۱ ژانویه ۱۹۵۴ با پرت كردن خود از پنجره آپارتمانش خودكشی كرد.ماریون، همسر دوم و حالا بیوه او، دعوای حق ثبت FM را علیه RCA دوباره به جریان انداخت و سرانجام در سال ۱۹۶۷ برنده شد.اما چندین دهه از مرگ آرمسترانگ گذشت تا رادیو FM توانست از لحاظ گستره پخش به پای AM برسد، و باز بسیار گذشت تا رادیو FM برای ایستگاه های پخش به صرفه و سودآور شد. آرمسترانگ در سال ۱۹۱۷ به عنوان اولین برنده مدال افتخار IRE (انجمن مهندسان رادیو كه امروزه «انجمن مهندسان برق و الكترونیك» IEEE خوانده می شود) برگزیده شد. در سال ۱۹۴۲ مدال ادیسونِ AIEE (انجمن مهندسان برق آمریكا) را «برای كمك های برجسته خود به هنر ارتباطات الكترونیكی» دریافت كرد و در سال ۱۹۸۰ نیز نام او به «تالار افتخار مخترعان» در آمریكا اضافه شد.